image

Liberator Hans

Liberator Hans

Hoi, mijn naam is Hans. Ik ben ernstige hemofilie A patiënt met een complexe comorbiditeit, maar met lef en een positieve instelling weet ik mijn gezondheid op een redelijk niveau te handhaven. Ik denk niet aan de dingen die ik niet meer kan, maar aanvaard optimistisch alles wat ik wel nog kan en geniet samen mijn echtgenote Sosia van elke dag.

Ik daag mezelf constant uit om actief te blijven. Met mijn 54 jaar mag ik mij vanuit patiënten perspectief een ervaringsdeskundige noemen. Enige jaren geleden schreef ik mijn autobiografie, die in kringen van patiënten en zorgverleners grote belangstelling geniet. In het verlengde daarvan geef ik trainingen en lezingen met betrekking tot hemofilie en co-infecties.

Met mijn huidige fysieke conditie is het voor mij een grote uitdaging om terug te keren naar een hoger gelegen plaats in het bos waar ik vroeger veel tijd met mijn vader doorbracht. Wat kijk ik ernaar uit om die plaats terug te bezoeken.

Hi, ik ben Lienke. Mijn missie is om elke Nederlander een energieke ochtend te geven. Daarom vind ik het geweldig om Hans tijdens deze Liberate Life challenge te coachen en te motiveren. Dat Hans opstaat met de drive: "Ik kan dit, ik ga ervoor." Ik geloof er in dat je elke morgen kleine doelen kan hebben, die uiteindelijk leiden naar je dromen. De ochtend is zo mooi en puur, dan ben je nog niet afgeleid van de buitenwereld. Ik zal Hans coachen om zijn grote challenge in kleine challenges om te zetten en die ook te vieren.

1: Het begint

image

De uitdaging is begonnen. Het moment dat ik uit de auto stapte, kreeg ik een gevoel van vertrouwdheid. Het is, tot slot van rekening, het bos waar ik sinds mijn jeugd heel wat tijd had doorgebracht.

Mijn grootvader nam me mee uit naar dit bos vanaf de dag dat ik zelf kon lopen. Eerst naar een plek waar je in de herfst heerlijke kastanjes kon vinden. Hij toonde me hoe ze uit de stekelige bolsters kunt halen en ze moet pellen, en dan aten we ze samen op. Mijn grootvader had zijn eigen mening over hemofilie. Hij zei: “Ach, laat hem gewoon!” En nu, na 9 jaar weg geweest te zijn omwille van langdurige ziekte en revalidatie, zette ik opnieuw voet in het Ravensbosch.

image
image

 Voorlopig richt ik me op het vlakke gedeelte. Dit is ook de langste afstand die ik moet wandelen. Ik moet terug wennen aan de grond onder mijn voeten, omdat een bospad heel anders is dan de mooi verharde wegen. Ik voel me goed, gemotiveerd en fit.

Deels dankzij de tips van mijn coach, Lienke. Iedere ochtend sta ik voor de spiegel, kijk bewust naar mezelf, en zeg luidop tegen mezelf dat het me gaat lukken. De zon schijnt, en hoewel ik me in het laagste deel van het bos bevind, zijn er heel wat mooie uitzichten te bewonderen. Mijn stollingsniveau is goed, dus dat zal geen probleem zijn. Ik ben blij mijn wandelschoenen aan te hebben, ook omdat dit betekent dat ze na lange tijd eindelijk terug in gebruik zijn. Naarmate ik wandel en rechtop sta, voel ik me stabieler dan ik had verwacht, maar ik voel wat weerstand in mijn linker enkel. 

image
image

Doe niet teveel te vroeg. Ik moet wennen aan de omgeving, en het verleden blijft me voor de ogen komen. Hoe ik hier vroeger wandelde, liep en verkende. Het raakt me dieper dan ik gedacht had. Ook mijn nog niet vervangen gewrichten moeten hun positie terugvinden. Negen jaar is een lange tijd. Met iedere stap die ik zet, moet ik me bewust zijn waar ik mijn voet neerzet. Bij het eerste kruispunt, ongeveer 500 meter van waar ik begon, beslis ik om terug te keren. Ik moet immers dezelfde afstand terug gaan. Ik heb hoe dan ook een start genomen, en volgens mijn agenda gaan mijn vrouw Sosia en ik morgenavond met een bevriend koppel uit eten in ons favoriete restaurant. Uiteraard wil ik dat niet missen, dus moet ik het wandelen geleidelijk aan weer opbouwen.

2: Uitdagingen en herinneringen

Een uitdaging voor iemand kan een peulschil zijn voor een ander, of iets dat niet eens denkbaar is. Met dat in gedachten, ga ik vandaag verder met mijn uitdaging. Ik vroeg mezelf of dit echt wel een uitdaging voor mij was… wat rondwandelen in een bos. 

image
image

Alles vlak in het begin. Dan de hellingen die tot natuurlijke trappen met honderd treden leiden. Trappen die me 48 meter hoger in het bos brengen. Van daar, een ander vlak deel naar de plek die ik wil bereiken. “Was het niet in 2016 dat ik alle 508 treden van de Wilhelminaberg op en af liep? Moet dit dan niet een fluitje van een cent zijn....?” Die trappen hadden mooie, gelijkmatige treden en een handleuning.

Nu heb ik te maken met hellingen en natuurlijke treden met zachte, oneven grond, waar geen twee treden dezelfde zijn. Mijn conclusie is dat dit absoluut een uitdaging voor me vormt. En vandaag in het bijzonder, omdat ik in staat was om vol vertrouwen het eerste deel van de route, het vlakke en langste deel, te voltooien. Lienke leerde me hoe ik me moet richten op het doel van die dag in plaats van op het doel van de uitdaging. Dit helpt echt, en maakt het eenvoudiger om te wandelen. Ik heb altijd al graag gewandeld, zelfs als een jonge knaap. 

image
image

Als ik ook maar een halve kans kreeg, glipte ik weg van saaie bijeenkomsten in het dorp en keek ik de verte in terwijl ik door de straat naar het bos stapte. Behalve dat ik nooit tot het bos raakte, omdat ik altijd teruggeroepen werd. Nu ben ik mijn eigen baas. Mijn doel is deze uitdaging te behalen binnen een periode van vijf weken.

Tijdens mijn 27 actieve jaren in de krantenwereld, had ik altijd te maken met deadlines, dus nu moet ik deze voor mezelf instellen. Naarmate ik me concentreer op elke stap en geniet van de serene rust van het bos, draaien de herinneringen in mijn hoofd op volle toeren. Ze springen alle richtingen uit, heen en terug doorheen de tijd. Het vlakke deel is helemaal klaar. Mijn enkel klaagt niet, wat veelbelovend is voor de volgende etappe, het deel met de hellingen. Ik wil dit deel niet forceren. In plaats daarvan wil ik het stukje per stukje doen. Met de tips van Lienke in het achterhoofd ben ik zeker dat het allemaal wel zal lukken. Omdat, zoals ze me heeft aangeraden, ik mezelf ga belonen als ik slaag voor deze uitdaging.

image

3: Deel met de helling

Oh, ik ben zo dankbaar dat ik hier kan wandelen. Ik had hier vier jaar geleden niet eens over durven dromen. Met de nasleep van jaren met virale infecties, hiv en hepatitis C, bracht ik een half jaar in een ziekenhuis door, meer dood dan levend. Die periode had een zware impact op mijn lichaam. Ik kon amper stappen, was 25 kilo lichaamsgewicht kwijt en mijn conditie was nagenoeg nul. De drie jaar revalidatie die daarop volgden, waren vol met vele tegenslagen en terugvallen.

image
image

En nu wandel ik hier opnieuw, op weg naar die speciale plaats van mijn vader zaliger. Het deel met de helling is heel wat steiler dan ik me herinner, en het is moeilijk voor zowel mijn ademhaling als mijn enkel. Mijn knieën houden het mooi vol. Ik voel spieren die ik in een lange tijd niet meer gevoeld heb. Maar ik begin me zorgen te maken over hoe het zal gaan wanneer ik straks dezelfde weg terug moet. Omdat ik liever bergop dan bergaf wandel. Het ziet ernaar uit dat het weer een hete dag wordt. Gelukkig koelt het goed af ’s nachts, zodat de boslucht in de vroege ochtenduren fris is. Ik wil er niet eens aan denken om dit in een open veld te doen in een hitte van 30 graden, zonder de schaduw van de bomen om me te beschermen.

Ik heb twee dagen voorzien voor het deel met de helling. Lienke heeft me geleerd om angst en twijfel om te zetten in succes. Voor ik aan de uitdaging begon, had ik één grote twijfel: het deel met de helling. Wat als er iets verkeerd zou gaan? Op advies van Lienke, deelde ik de uitdaging op voorhand op sociale media, en gelukkig boden veel mensen vrijwillig aan om een deel van de weg met me mee te wandelen.

image

Ik heb dat dankbaar aanvaard. Vanuit het laatste vlakke deel is er telkens iemand die met me mee wandelt, wat me een veilig gevoel geeft. Zo veilig dat ik al mijn twijfel achter me kan laten en kan genieten van de omgeving.

image
image

4: Trappen of geen trappen

Nu het vlakke stuk goed gaat, en ik de hellingen aankan, is het tijd voor de laatste grote test. De trappen. Vanaf de laatste echte helling, is het slechts een korte afstand naar de onderkant van de trap met honderd treden. Je kan de trappen gebruiken om het laatste heel steile deel te overbruggen. Toen ik naar boven wandelde op de laatste hellingen, gingen mijn gedachten ongeveer 43 jaar terug.

image
image

Naar de tijd toen ik met mijn grootvader voorbij de bovenkant van de trap kwam en via een heel smal pad naast de treden naar beneden begon te lopen. De steile helling deed me zo snel gaan dat ik mezelf niet kon stoppen. Alles komt tot een einde, waaronder dat smalle pad. Wat me ertoe dwong om tot een abrupte stop te komen door een jonge boom vast te grijpen, jong genoeg dat hij nog steeds wat meeboog met de kracht die ik erop uitoefende.

Naast wat kleine schrammen, hield ik er geen bloeding aan over. De jonge boom is nu volgroeid, maar blijft tot op vandaag nog steeds een beetje gebogen. Plots was ik terug in het heden. Toen ik voorbij de laatste bocht kwam, zag ik tot mijn afgrijzen dat de trap weg was. Hoe kan dat nu? Waar is die trap naartoe? Ik zag de boom onmiddellijk, maar de trappen… Ik probeerde te kijken om te zien of ze er een eindje verder nog steeds waren. Maar een bocht en de bomen blokkeerden mijn zicht. Gelukkig kwam op dat moment een vrouw met twee honden voorbij. Ze informeerde ons dat de trappen er nog steeds waren, maar dat het een paar jaar geleden overstroomde met een laag modder tijdens een lange periode van zware regenval. Dus, wat nu? De vrouw zei dat de helling, van meer dan 30%, bijna onmogelijk was voor haar om te beklimmen, en dat ze dat deel daarom gewoon vermeed.

image
image

Dat betekende dat ook ik een andere route moest volgen om tot bij de top te komen. Geen steile trappen, jammer genoeg, maar in plaats daarvan een andere helling en een langere omweg. Ik was even bang dat de gehele uitdaging in het gedrang zou komen. De route die ik noodgedwongen moest volgen, was er een die ik niet vaak had genomen. Elke bocht bracht me hoger en hoger, en elke keer ik een bocht nam, dacht ik dat ik bijna aan het einde was.

Dit pad zigzagde heen en weer door het bos. Tegen die tijd was mijn enkel gewend aan de bijna constante belasting en bood niet langer weerstand. Plotseling besefte ik dat het eigenlijk best een aangename wandeling was. Langzaam klimmend, maar over een langere afstand. Volgens mijn tracking-app was het meer dan een kilometer extra. Waar een wil is, is een weg. Deze alternatieve route is nu ook voltooid. Nu kan ik me voorbereiden op de grote finale: Voltooiing van de uitdaging.

image

5: Finale

Nu dat ik genezen ben van het hepatitis C-virus en het hiv-virus niet langer detecteerbaar is, blijf ik beetje bij beetje vooruitgang maken. Ik denk niet meer aan de dingen die ik niet kan doen, maar richt me in plaats daarvan op de dingen die ik wel nog kan doen. Het geven van lezingen over hemofilie en co-infecties, en het geven van opleidingen voor de Stichting Mens Achter de Patiënt zijn zaken waar ik heel wat tijd in steek.

image

Ik voel me uitzonderlijk goed vandaag. Omdat ik kan zeggen dat ik de uitdaging voltooid heb. Voor dit bijzondere moment was ik vergezeld van Sosia, mijn moeder en een goede vriend. Toen ik vlak bij het punt aankwam dat het voltooien van de uitdaging betekende, kreeg ik een gevoel van vreugde en tevredenheid. Ook hier ga ik in slagen. In dat laatste stuk passeerde ik het punt waar ik de trappen op zou gekomen zijn. Toen ik naar beneden keek, kon ik duidelijk zien dat de trappen bedekt waren met een laag modder. Het was op dat moment dat ik besefte dat ik de te wandelen afstand al zes keer had afgelegd.

image

Welke uitdaging? Een topprestatie, al zeg ik het zelf. Op het uitdagingspunt gaf ik mezelf een iets langere pauze. Ik was zo trots dat ik dat punt bereikt had en daar kon staan. Iets dat ik me vorig jaar niet eens kon inbeelden, en nu stond ik hier. De vraag om deel te nemen aan de uitdaging raakte verschillende emotionele snaren. Ook dacht ik terug aan oude herinneringen, Lienke versterkte mijn geest en moraal op een enorme manier, en fysiek heeft het me echt goed gedaan. Telkens een extra stukje erbij nemen, tot ik uiteindelijk het uitdagingspunt bereikte. Terwijl ik daar stond, beloofde ik mezelf dat dit niet de enige keer zou zijn.

Ik wil in feite dat niveau van lichamelijke belasting op mijzelf blijven behouden. Zodat Sosia en ikzelf samen meer kunnen doen dan we tot nu toe hebben gedaan. Ik neig ertoe om zaken te overdenken, en zo zie ik steeds obstakels op mijn pad. Obstakels die ik zelf teweegbreng. Ik ga daarmee stoppen. Niet denken, gewoon doen, en als dan blijkt dat het niet mogelijk is, dan heb ik het op zijn minst geprobeerd en zal er een oplossing zijn. Als ik die obstakels kan loslaten, zal dat mijn beloning zijn voor deze uitdaging. Naast een klein ijsje, uiteraard, als extra beloning. De ervaringen die ik meeneem uit deze uitdaging maken me heel blij, en ik zou dat voor geen geld hebben willen missen.

image

Klik hier om meer te lezen over hoe het is om te leven met hemofilie in verschillende levensfases.